Visie: Verantwoord Verplaatsen

 

De laatste jaren kunnen we binnen de zorginstellingen waarnemen dat de opgenomen cliŽnten een toenemende hulpbehoevendheid laten zien. Dit heeft grotendeels te maken met de vergrijzing van onze bevolking. De verwachting is dat dit de komende jaren verder door zal zetten. Dit betekent dat de medewerkers in de gezondheidszorg meer en meer te maken krijgen met het verlenen van een intensiever wordende zorg.
Om deze zorg verantwoord te kunnen aanbieden zullen de medewerkers voldoende middelen in handen moeten krijgen.
Alleen zů kan het risico van fysieke overbelasting en een afnemende kwaliteit van zorg tot een minimum beperkt blijven.

Mijn visie wordt in het volgende stukje weergegeven. Hierin wordt een beleving beschreven van mensen die, al dan niet tijdelijk, gedwongen zijn in een instelling te verblijven.

Ik heb mijn huis moeten verlaten
Mijn lichaam laat mij in de steek
Ik voel me afhankelijk van de ander
Ik ben overgeleverd aan zijn hulp .

Maar laat de ander in zijn begeleiding voelen
Dat ik nog steeds een volwaardig persoon ben
Dan heb ik hem misschien wel nodig
Maar verlies ik mezelf niet.

In mijn instelling werd ik geconfronteerd met verzorgings-en verplaatsingsproblematiek die mij verbaasde. De verzorging gaf aan dat het staan met een cliŽnt erg zwaar was, terwijl dezelfde persoon bij de fysiotherapie zelfstandig door de brug kon lopen.
Bij een andere cliŽnt bleek de ochtendzorg erg belastend te zijn. Alleen mijn meekijken zorgde er al voor dat er op een andere manier werd verzorgd. Volgens de verzorgende daarentegen had deze persoon toevallig een goede dag.
Ik geloofde niet in deze toevalligheden; de benadering was de bepalende factor!

Het getrek en gesjor aan mensen geeft een belastingstoename voor zowel de hulpverlener als de cliŽnt, terwijl dit niet nodig is. Als de hulpverlener het aangeleerde helpen kan veranderen in een waarlijk begeleiden ( het uitnodigen tot zelfactiviteit en samenwerking), dŠn zal het verzorgen minder belastend zijn.
Wanneer de cliŽnt wordt aangesproken op zijn eigen mogelijkheden, zal zijn onafhankelijkheid en verantwoordelijkheid behouden blijven.

Indien de eigen mogelijkheden zo beperkt zijn geworden dat de cliŽnt daarop niet meer kan worden aangesproken, behoren hulpmiddelen zoals tilliften en glijzeilen gebruikt te worden. De beslissing welk hulpmiddel op welk moment gebruikt dient te worden moet op basis van gevoelde en gekende belastingsgrenzen genomen worden. Ook bij het gebruik van hulpmiddelen blijft de benadering essentieel.
Het gaat er niet om hoe de mens verplaatst wordt, maar hoe de mens verplaatst wordt.
Tevens zal een juiste omgang met hulpmiddelen van belang zijn ten aanzien van de belasting van de hulpverlener. Een onjuist omgaan met deze hulpmiddelen kan zelfs overbelasting veroorzaken.

Om open te kunnen staan voor een andere begeleidingsattitude is het van belang dat de deelnemers aan den lijve geconfronteerd worden met hun huidige benadering. Dan pas kan het proces van het afleren van deze huidige benadering en het aanleren van een andere begeleidingsattitude beginnen.

 

 

 

omhoog